“Sklepy cynamonowe”

Bruno Schulz, był polskim prozaikiem, pochodzenia żydowskiego. Znany był także jako krytyk literacki, malarz czy grafik. Okres jego życia przypada na wiek XIX (właściwie koniec) oraz początek wieku XX. Jego dorobek artystyczny można uznać za skromny. Słynie głównie z dwóch zbiorów opowiadań – “Sklepy cynamonowe” oraz “Sanatorium pod Klepsydrą”. Oba zbiory, to w większości krótkie historie Żydów i ich sytuacji w wieku XIX, a także osobiste przeżycia i wspomnienia autora z lat dzieciństwa, w klimacie onirycznym. Widocznie zatarte są granice między jawą, a snem, każde z opowiadań pełne jest metafor. Kilka z jego dzieł pisarskich oraz rysunków, zaginęły w latach 40, stąd też niewiele pozostałości z jego utworów. Najważniejszą rzeczą w twórczości Schulza, jest ujęcie w każdym utworze mitu narodzin, odniesień do starości, początków życia. Występuje także wiele nawiązań biblijnych, prób odnalezienia sensu świata.

“Sklepy cynamonowe” – wartość powieści

“Sklepy cynamonowe”, to przede wszystkim historia żydowskiej rodziny kupieckiej, pochodzącej z galicyjskiego miasteczka. Nie sposób nie zauważyć, podobieństw jakie występują między rodzinnym miastem Brunona- Drohobyczem, a miasteczkiem opisanym w zbiorze opowiadań. Każde opowiadanie, przedstawione jest w charakterystyczny dla autora sposób. Pełno w nich nawiązań do Biblii, mitologii, aluzji do innych dzieł literackich. Wszystko utrzymane jest w klimacie snu, częste są także motywy labiryntu. Główną rolę w “Sklepy cynamonowe”  gra ojciec, który nosi to samo imię co prawdziwy tata Brunona- Józef. Prowadzi on, niewielki sklep z materiałami tekstylnymi na rynku. Jego główną cechą, jest niesamowita zdolność do przemówień czy chęć do eksperymentowania. Przedstawiony jest jako patriarcha, magik, wręcz czarodziej, posiadający niecodzienne umiejętności. Józef, ciągle przebywa gdzieś pomiędzy światem nierzeczywistym, a realnym. Samego siebie, Schulz ukazuje, jako młodego chłopca, który pragnie poznawać świat.

Dla kogo są “Sklepy cynamonowe”?

Bruno Schulz w całym zbiorze, posługuje się językiem dość zawiłym, niekoniecznie zrozumiałym dla każdego odbiorcy. Używa animizacji, gdy momentami ożywia świat przedmiotów, ale też czasami nadaje zwierzęcych cech ludziom. Widoczna jest jego inteligencja oraz interdyscyplinarność, z racji wstawek z języka dzisiaj już archaicznego czy posługiwania się terminami biologicznymi, które mogą być nieznane. Każda sytuacja ma wydźwięk dwuznaczny, bogata jest w symbolikę, dlatego też większość wydarzeń, należy odbierać jako przenośnie. Czas i miejsce są niezwykle elastyczne, przenikają się, przenoszą, rozciągają itd. Przez krytyków uznawana za kunszt literacki i doceniana nawet przez najbardziej wymagających czytelników i amatorów sztuki.